คอนแทกเลนส์

รัตตี้ :  พี่กบ...พี่กบ ๆๆๆ (เสียงมันตะโกนเรียกพี่คนนึง)

แอมมี่ :  หันไปมอง (นึกในใจ...มึงเรียกใคร) เพราะไม่มีใครนั่งอยู่เลย

รัตตี้ :  แอมดูให้หน่อยดิ...ว่าพี่กบอยู่หรือเปล่า

แอมมี่ : เฮ้อ (เสียงถอนหายใจ) แล้วตอบมันว่า "ถ้าอยู่ก็ร้อง อ๊บ..อ๊บ"

รัตตี้ : อิหอย...ดูให้หน่อย กูมองไม่เหง

ว่าด้วยเรื่องสายตาของนังรัตตี้
คือ สายตาสั้นประมาณ 250-300 ประมาณเนียะ
แต่มันมั่นมัก ๆ ไม่ใส่แว่นและคอนแทกเลนส์
มันบอกว่าใส่แว่นแล้วปวดหัว ส่วนคอนแทกเลนส์ก็ไม่กล้ากลัวเจ็บ

อ่านแล้วคงสงสัยว่ามันใช้ชีวิตประจำวันได้ไง
ก็เพราะมันใช้ความเคยชิน ที่ไม่ต้องการความชัดเจน อาศัยเบลอ ๆ เปงใช้ได้ เอิ๊กกก

ทฤษฎีของนังรัตตี้
เรียกชื่อ > ถ้าตอบรับ = อยู่ > ติดต่องานกันต่อไป
แต่ถ้าเรียกชื่อ > แล้วไม่ตอบรับ = ไม่อยู่ > กลับก่อนก็ได้..แล้วค่อยมาตะโกนเรียกใหม่ 555+

ทฤษฎีของเพื่อน ๆ

สายตาสั้นประมาณ 250-300 โดยไม่ใส่แว่น = ตาใกล้บอด
(ชีวิตช้านมีแต่หมาพาไป จะเดินหนใดมีหมานำ....กูไม่อยากเปงหมานำทางว้อยยยย ^_^")

เหตุเกิด ณ ห้างโลตัส (เรียบด่วนรามอินฯ) ณ ร้านกรุงไทยการแว่น

หลังจากเข้าไปวัดสายตาด้วยเครื่องดิจิมอล เอิ๊กกก

สรุปสายตาสั้นอยู่ที่ประมาณ 350 มีเอียงด้วยจำไม่ได้

(สั้นขนาดนี้ มึงยังจะเอียงอีก ใจรักเน๊อะ)

พนักงานขาย : พี่ครับสั้นขนาดนี้ ถ้าพี่ยังไม่ใส่แว่น อีกไม่นานถึง 1,000 แน่ครับ

เพื่อน ๆ : โย่ววว...ดีใจแทน ใกล้จะถึง 1,000 แระ สู้ ๆ เอิ๊กกกก

อืม...เจง ๆ นังรัตตี้มันชู 2 นิ้วนะ....แต่ผมบังไป 1 นิ้ว ก็เลยเหลือแค่นิ้วกลาง หุหุ

พนักงานขายอธิบายสั้น ๆ ง่าย ๆ โดนจายมากมาย

แกะแบบนี้นะครับ..ค่อย ๆ นะครับ ใหม่ ๆ ก็แบบนี้แหละ

ไม่ต้องเกรงนะครับ ทำตาสบาย ๆ เหอ ๆ

พนักงานขาย : ตอนผมหัดใส่ครั้งแรก...ผมหัดอยู่ครึ่งวันใส่ได้แค่ข้างเดียว..ตาแดงเลยครับ

เพื่อน ๆ : โอ้วววแม่เจ้า..สร้างความมั่นใจให้ซ๊า แป่วววว

พา-ยา-ยาม สุดๆๆ

***

กองเชียร์ : เออ..นั่นแหละๆๆๆ อย่างนั้นๆๆๆ ใกล้แระๆๆๆ (คล้ายเสียงเชียร์มวย)

รัตตี้ : เง้อ..ใส่ไม่ได้อ่ะ

พนักงานขาย : ไม่เปงไร ค่อย ๆ ใส่ครับ ใจเย็น ๆ

(วนกลับไปอ่าน *** ซ้ำ อีกประมาณ 10 รอบ)

อย่ากระนั้นเลยกองเชียร์...อดรนทนไม่ไหวแว้วววว

อ่ะนะ..ขนาดนี้ยังใส่ไม่ได้ก็ไม่รู้จะว่าไงแระ หึหึ

แถลงการณ์โครงการจัดทำหนังสือ เรื่อง "หมวดตี้"

ติดตามรายละเอียดได้จาก : http://metomean.diaryis.com/