ฉัน รัก ทางด่วน (หรอ)

แอมมี่ :  ช่วงนี้ดูอุ้ยศรีมันเครียดอยู่ลึก ๆ เน๊อะ

รัตตี้ :  มันเครียดอะไรอ่ะ

แอมมี่ :  ไม่รู้ดิ...ว่ายน้ำไม่เปง...กูเลยไม่กล้าดำลงไปดูมัน
(มันเครียดอยู่ลึก ๆ เข้าจายมั้ยยยยย)

รัตตี้ :  อิบ้า

เอาล่ะมาว่าด้วยเรื่องของ ทางด่วน ดีกั่ววว

เอาแบบสรุป ๆ เลยเน๊อะ

และแล้ววงเวียนชีวิตก็เปลี่ยนไป

เดิม : แวดล้อมไปด้วยความเจริญมากมาย เซเว่น / ธนาคาร / ของกินเพียบ ฯลฯ

ปัจจุบัน : แวดล้อมไปด้วยทางด่วนความเจริญขั้นเทพ คือ เจริญมากมายกว่า

เอาเถอะ...ถึงของกินจะไม่มากเท่ากับที่เดิม

แต่

พวกเรามีโรงอาหารอันกว้างหย่ายยยยยย

วันเวลาผ่านไปย้ายมาได้เดือนกว่า ๆ

นายรู้สึกซาบซึ้ง...ที่พวกเราย้ายมาร่วมงานที่ใหม่ด้วยกัน

ดังนั้น

นายจึงจัดงานเลี้ยงเพื่อเปงการขอบคุง

เปงงานอันยิ่งหย่ายยยยย

โต๊ะจีนยังชิดซ้ายยยยยย

หรูระดับโรงแรม

คอกเทลกันเลยทีเดียว............เชียววววว

หรูขั้นเทพอีกแระ

(เลย์ + หมูเต๊ะ ฯลฯ)

ทางด่วน ที่เมื่อก่อนช้านมองข้าม แต่ ปัจจุบันต้องใช้บริการมันทุกวัน

ทางด่วน ที่เมื่อก่อนช้านมองข้าม แต่ ปัจจุบันมันอยู่รอบตัวเรา เอิ๊กก

เพราะอากาศเปลี่ยนแปลงบ่อย

ฝนมักจะเริ่ม และเลิกงานพร้อม ๆ กับเรา

คือ ตกช่วงเช้า (กูจะไปทำงาน) กลางวัน (กูพักกินข้าว) และเย็น (กูจะกลับบ้าน)

ประโยชน์เพิ่มเติมของผ้าห่ม คือ เอาไว้ซับน้ำที่ไหลหลากมาจากตะเขบยาแนว

บางครั้งผ้าห่มก็ทำหน้าที่ได้ดีที่สุดแล้ว  เหอ ๆ

ขอขอบคุง

นางแบบ : อุ้ยศรี

ภาพ : กล้องมือถือ (N70) แอมมี่

ฮึกเหิมวันละนิด...จิตแจ่มใส

แถบธงแดง  ขาว  น้ำเงิน  จงโบกนำความเจริญสู่พี่น้องผองไทย

ให้โลกรับรู้ว่าเราคือใคร  ขวานเอย  ขวานไทย  ดวงใจเป็นหนึ่งเดียว

ขวานที่ไม่มีด้าม  นำไปใช้  ย่อมไร้พลัง

คนไทยไม่เคยแบ่งข้าง  ไทยแขกจีนฝรั่งที่เกิดยังเมืองไทย

ใต้ร่มบรมโพธิสมภาร  พระเจ้าอยู่หัว  พระราชชินีทรงห่วงใย

ลูกเอย  หลานเอย  ล้วนคนไทย  มาสร้างฝันวันใหม่  ให้ขวานไทยใจหนึ่งเดียว