สภากาชาด

ตามหมายกำหนดการ...ร๊ากไม่ยอมเปลี่ยนแปลง

ไม่มีเหตุอันใดมาขัดขวาง...คนจะทำความดี วิ๊วววว

ในสุดก็ได้มีโอกาสสละเลือดเพื่อชาติ เอิ๊กกก

เตรียมตัวตั้งแต่คืนวันเสาร์ พักผ่อน ๆๆ

เช้าวันอาทิตย์นัดกับคุงรัตตี้ที่โชคชัย 4 เวลาประมาณ 10.00 น.

นั่งรถ ปอ. 514 (คนละ 20 บาท) ลงที่หน้า รพ.จุฬาฯ

เหอ ๆ แล้วไปยังไงต่อ งงคร่า

อย่ากระนั้นเลย เรียกแท็กซี่ ไปสภากาชาดคร่า

คุงลุงคนขับแท็กซี่ก็ใจดีนะ

อุตสาห์พาวิ่งอ้อม แล้วกลับรถ อ่ะนะ

ป๊าดดดดด....สภากาชาดก็อยู่ใกล้ ๆ กับ รพ.จุฬา

แหม...ลุงแค่บอกให้นู๋เดิมข้ามถนนก็ได้ ใจดีซ๊า

ถึงแว้ววว....สภากาชาด

กระปุกออมสินน่าร๊ากเน๊อะ

ด้านในดูใหญ่ สะอาด และพนักงานทุกคนก็เปงมิตรดีด้วย

จุดบริการจะมีหมายเลขคอยแจ้งพร้อมกับมีพนักงานให้คำแนะนำ

จุดที่ 1 : ลงทะเบียน

แอมมี่ : ลงทะเบียนใหม่ เพราะยังไม่เคยบริจาคเลย

รัตตี้ : เคยบริจาคนานแล้ว ก็เลงต้องลงทะเบียนใหม่เหมือนกัน

จุดที่ 2 : ตรวจความพร้อมของร่างกาย

ตรวจความดัน / กรุ๊ปเลือด / ตรวจเลือดลอยหรือจม
(เจาะเลือดที่นิ้ว ไม่เจ็บเลยนะ เหมือนเค้าเอาปากกามาจิ้มนิดเดียวเอง)

จุดที่ 3 : ยื่นเอกสารเพื่อติดบาร์โค๊ด

แอมมี่ : นำเอกสารจากห้องตรวจไปยื่นที่เคาร์เตอร์เพื่อติดบาร์โค๊ด

รัตตี้ : ถ่ายรูปให้ 555+

และก็ขึ้นไปชั้น 2 เพื่อไปกดบัตรคิวเข้าไปบริจาคเลือด
(กดปุ๊บ...ถึงคิวปั๊บ เหอ ๆ เร็วเจง ๆ)

แอมมี่ก็บริจาคโลหิตรวม (Whole blood)

เสียดายไม่ได้เอากล้องเข้าไป ถ่ายมาได้ 3 รูป จากกล้องมือถือจ้า
(หน้าเหลือง ๆ เน๊อะ หึหึ)

พี่ ๆ ทุกคนใจดี บอกว่าวันหลังถ้ามาเอากล้องเข้ามาด้วยนะ เด๋วถ่ายให้ ^_^

รัตตี้ยังบริจาคเลือดไม่ได้ เพราะทานยาแก้อักเสบ

รัตตี้จึงกรอกเอกสารที่ประชาสัมพันธ์เพื่อบริจาคสเตมเซลล์

แล้วภาระกิจก็เสร็จสิ้น โย่วววว

ภูมิใจเจง ๆ เหอ ๆ

ฝากทิ้งท้ายนะคะ

ความดีที่ไม่สิ้นสุด คือ การอุทิศอวัยวะเมื่อยามสิ้นสูญ

แอมมี่ : บริจาคดวงตาจ้า
(เอาทีละขั้นนะ...เด๋วพ่อกับแม่จะตกใจ เอิ๊กกก)

รัตตี้ : บริจาคอวัยวะภายในจ้า
รัตตี้ : โทรไปแจ้งความประสงค์กับพ่อว่าจะบริจาคอวัยวะนะ
พ่อของรัตตี้ : บริจาคไปเลยทั้งตัวป่ะ
พ่อประชดคร่า

ข้าพเจ้าขอตั้งจิต อุทิศผล บุญกุศลนี้ไปให้ไพรศาล

ถึงบิดา มารดา และอาจารย์ ทั้งลูกหลาน ญาติมิตรสนิทกัน

คนเคยร่วมทำงาน การทั้งหลาย มีส่วนได้ ในกุศลผลของฉัน

ทั้งเจ้ากรรม นายเวร และเทวัญ ขอให้ท่านได้กุศลผลนี้เทอญ

สาธุ

^_^

ฝากไว้อีกนิด

วันเสาร์บังเอิญได้ดูรายการ "มดคันไฟ"

เค้าเอาอาสาสมัครรณรงค์การบริจาคเลือดมาออกพอดี บังเอิญเจง ๆ

มีประโยคนึงนะ ฟังแล้วโดนเลย

หลายคนกลัวเข็ม กลัวว่าจะเจ็บ เจง ๆ มันเจ็บแค่นิดเดียวนะ

แต่คนที่เค้ารอเลือด เค้าเจ็บเจียนตาย

อืม...ช่าย มันไม่เจ็บเจง ๆ นะ ไม่ได้น่ากลัวอย่างที่เราจินตนาการด้วย