|
กลัวเลือดมั้ยยยยยยย ??????????
เคยมีใครถามคำถามนี้กับคุณบ้างรึเปล่าว
ถ้ายังไม่มี ลองถามตัวเองดูก่อนก็ได้
ย้อนเวลาไปเมื่อเกือบ ๆ 10 ปีที่แล้ว
เมื่อสมัยยังละอ่อนอยู่ (ก็ประมาณ ม.5-ม.6 )
ช่วงนั้นเพื่อนที่เราคบอยู่ในกลุ่ม
มันเป็นนักกีฬากันทั้งนั้นเลย
กีฬาที่เพื่อนในกลุ่มนิยมเล่นสมัยนั้น
ก็คือ บาสเก็ตบอล
รัตตี้ซึ่งเป็นหนึ่งในสมาชิกของกลุ่ม
เล่นกีฬาไม่เป็นเลยสักอย่าง
แต่ก็จะคอยไปนั่งเป็นกองเชียร์อยู่ข้าง ๆ สนามบาส
(เห็นหนุ่ม ๆ นักกีฬาเยอะ เลยชอบไป ชอบแบบมีกล้าม 55+)
มีอยู่ครั้งหนึ่งเพื่อน ๆ พาไปเล่นที่สนามกีฬาไทยญี่ปุ่น-ดินแดง
ไปกันทุกวัน ตั้งแต่เช้ายันเย็น (ช่วงปิดเทอมพอดีค่า)
พวกเราก็เข้าไปเล่นในสนามของโรงยิม
แล้วแต่ว่ายิมไหนจะเปิดให้เข้าไป
แล้วก็แวะไปในโรงยิม ของกีฬายิมนาสติก
กระโดดข้ามนั่นข้ามนี้กันไปเรื่อย
อยู่ ๆ เพื่อนคนนึงกระโดลงไปนอนกองกับพื้น (มันชื่อโบว์ค่ะ)
ก็ตกใจกันทั้งโรงยิม เพราะมันมีเลือดกลบปาก
ก็สันนิษฐานว่าฟันคงจะหัก เพราะล้มลงกระแทกดังลั่นโรงยิมเลย
เพื่อน ๆ ที่ไปด้วย ก็ถามกันไปมา ว่าใครไม่กลัวเลือดบ้าง
ทั้งกลุ่มกลัวเลือดหมด ยกเว้นรัตตี้คนเดียว
เราก็คิดอยู่ในใจ ไม่กล้าว่าเพื่อน
กะอีแค่เลือดกลัวกันทำไมว่ะ
ผู้ยิ้ง ผู้หญิง จริง ๆ เชียว ไม่แมนเลย
รัตตี้ก็เลยอาสาพาโบว์ไปห้องพยาบาล
ก็หิ้วปีกโบว์ไป เพราะโบว์มันเจ็บจนร้องไห้
เราก็ปลอบไปเรื่อย ๆ เห็นว่ามันใจคอไม่ดี
พอจะผ่านหน้าห้องน้ำ
โบว์ก็บอกเราว่าจะไปล้างหน้าก่อน
เราก็พาไปเข้าห้องน้ำ
ล้างหน้าล้างตา พอให้สดชื่น
คราวนี้ซิค่ะ แจ๊คพ๊อตแตกคร่า
คุณโบว์ไม่ได้ฟันหักตามที่เราคิดกันคร้า พ่อแม่พี่น้อง
ฟันมันไปเจาะตรงคางเป็นรอยฟัน ก็ใหญ่พอสมควร
(แมร่งล้ม ไม่ยอมหุบปาก)
เห็นกระดูกขาว ๆ เลยค่ะ (น่ากลัวมากกกกกกกก)
โอ้ แม่เจ้า ซวยหล่ะซิงานนี้
แค่เห็นแผลเพียงไม่กี่วิ ก็ทำให้นังรัตตี้เป็นลม
คนที่ซวยไม่ใช่ใครค่ะ
คุณโบว์ต้องหอบหิ้วดิชั้นออกมาจากห้องน้ำ
คุณ ๆ ทั้งหลาย ลองนึกสภาพกันดูนะคะ ว่ามันจะเป็นยังงัย
ผู้หญิงที่เลือดเปรอะเสื้อเต็มไปหมด และหน้าตานองไปด้วยน้ำตา
พยุงผู้หญิงอีกคนออกมาจากห้องน้ำ ในสภาพที่หน้าซีดเหมือนกระดาษ
ตาลอย ๆ จะหมดสติอยู่ร่อมร่อ (คุณจะสงสารใครดี)
เหอ ๆ งานนี้ซวยของแท้
เพื่อน ๆ ในกลุ่ม ที่ตามมาสบทบ ก็ตกใจกันใหญ่
ว่าใครทำอะไรเรารึปล่าว รึว่าเกิดอุบัติเหตุในห้องน้ำ
ถามไปถามมา อิคุณโบว์มันก็เลยหัวเราะทั้งน้ำตา
บอกเพื่อน ๆ ว่า อิรัตตี้มันเป็นลม เพราะกลัวแผลขั้น
งานนี้โดนเทศนายาว เพราะอิโบว์โดนเย็บไปเกือบ 10 เข็ม
งานนี้เลยได้บทเรียนกันไปยกใหญ่
ว่าจะเล่นอะไรก็ตาม ต้องมีผู้ใหญ่คอยดูแล
อย่าเล่นกันเองมันจะเจ็บตัว
และที่สำคัญก่อนจะอาสาจะช่วยใคร
โปรดสำรวจตัวเองซักกะนิด
ว่ามันเหนือบ่ากว่าแรงเรารึปล่าว
เราจะช่วยเค้า รึว่าเค้าจะต้องมาช่วยเราแทน
งานนี้เลยทำให้รัตตี้รู้ว่า
เวลาจะช่วยเหลือผู้บาดเจ็บ อย่าไปมองแผลของเค้า
เพราะแทนที่จะได้ช่วย คนเจ็บคงต้องมาช่วยเราก่อน
เหอ ๆ ๆ สมเพชตัวเองจริง ๆ

ถึงโบว์
รัตน์มีเรื่องที่ไม่สบายใจที่เก็บมานานเกือบ 10 ปี
อยากจะขอโทษเพื่อนมาก ๆ
รัตน์รู้ว่าโบว์ ไม่เคยถือโทษโกรธรัตน์เลย
แต่รัตน์ก็ยังรู้สึกผิดอยู่ดีว่ะ
ตอนที่แกโดนเพื่อนคนนั้นทำร้ายที่โรงอาหาร
ชั้นคิดอยู่เสมอว่า ทำไมชั้นถึงไม่เข้าไปห้ามมัน
เกลียดตัวเองที่ไม่ค่อยมีสติ มักจะตกใจอะไรง่าย ๆ
ฟังดูเหมือนกับคำแก้ตัว
แต่ชั้นไม่เคยมีส่วนรู้เห็นในเหตุการณ์ครั้งนั้นเลยนะ
ขอโทษเพื่อนอีกครั้ง ถ้าแกเข้ามาอ่าน
มาเม้นท์ให้ชั้นด้วยนะ เหอ ๆ ขอโทษอีกครั้งว่ะ


วันเสาร์ที่ 9 สิงหาคม 2551
แอมมี่ & รัตตี้ จะไปทำบุญไถ่ชีวิตโคกระบือนะคร๊า
ไม่เคยทำเลย เด๋วกลับมาจะแจ้งข่าวอีกทีนะ

แถลงการณ์โครงการจัดทำหนังสือ เรื่อง "หมวดตี้"
ติดตามรายละเอียดได้จาก
http://metomean.diaryis.com/ = "หมวดตี้" เล่ม 1
http://lek1188.diaryis.com/ = "ไดอารี่ออนไลน์ หมวดตี้" เล่ม 2


Posted on Thu 7 Aug 2008 13:16 |
|